Αυτό το ιστολόγιο είναι διγλωσσο απο τον Ιούλιο του 2011. Οι αναρτήσεις γράφονται ως επι το πλείστον στα ελληνικά και κατόπιν μεταφράζονται στα αγγλικα, το συντομότερο δυνατό.

This blog is bilingual since July 2011. The posts are written mostly in Greek and then translated into English as soon as possible.
All you have to do is scroll down after the Greek post.

Friday, September 27, 2013

Germany / End of week1 - Εβδομάδα1

* Scroll down for English *

Τελείωσε η πρώτη εβδομάδα, ακολουθεί Σαββατοκύριακο ξεκούρασης και η δεύτερη και τελευταία εβδομάδα στο Σνιβερντίνγκεν. Όταν καταφέρω να πω αυτό το όνομα όσο εύκολα το γράφω και το τραγουδάω απο μέσα μου, ε τότε αναμφίβολα θα είμαι υγιέστατη! Σνι σνι σνιβερντίνγκεν με παχύ το σνι παρακαλώ. 

Όλα κυλάνε κανονικά εδώ λοιπόν, οι θεραπείες με εξαντλουν αλλα είναι αναμενόμενο. Ο καιρός είναι μια χαρα, σήμερα μάλιστα μετά το γιατρό γυρίσαμε στην πανσιον ποδαράτες. Η Αννα δηλαδή, εγω στο ρημαδοαμαξίδιο. Ήλιος, λίγο κρύο, ο τέλειος καιρός.

Προχθές βγήκαμε βράδυ! Η ιδιοκτήτρια της πανσιον γλυκιά Χελγκα, μας κέρασε έξοδο, μας πήγε στο μπαρ Λα Χαμπανα, που είχε βραδιά λάιβ μπλουζ. Ο Αμερικανικος Νοτος στο Σνι σνι Σνιβερντίνγκεν. Ήταν υπέροχα! Δυο τύποι, ένας στο πιάνο κι ένας με φυσαρμονικα, ένα γεμάτο μαγαζί, μες το κέφι και την καλη διάθεση. Είπαν κάποια πολυ αγαπημένα τραγούδια, μια δυο φορές δάκρυσα δεν το κρύβω, ήθελα με όλο μου το είναι να σηκωθώ να χορέψω και να χειροκροτησω. Φαντάσου δηλαδή να πάω ποτε σε λάιβ αγαπημένου μου καλλιτέχνη. Αστο Τζαστιν Τιμπερλέικ μου, όταν γίνω καλα θα σε δω, τώρα θα έχουμε δράματα!!

Που θα μου παει... Όπως μου έγραψε και χθες αγαπημένη σοφή φίλη: "Έχεις δυνατή ψυχή και το ξέρω! Επέτρεψε και στο σώμα σου να ακολουθήσει αυτή τη δύναμη! :))". Που θα μου παει...


The first week is now in the past, what follows is a weekend of rest and the second and last week in Schneverdingen. When I am able to say that name as easily as I write it and sing it to myself, well, then, no doubt, I will be absolutely healthy! Schne Schne Schneverdingen, and the schne is heavy, too!

So, everything is normal here, the therapies are exhausting me, but that was anticipated. The weather is fine, today we even returned on foot from the doctor’s. That is, Anna walked, I was on the stupid wheelchair. Sun, a little bit of cold, the perfect weather.

Two nights ago we went out! The owner of the guesthouse, sweet Helga, bought us a night out, she took us to the bar La Habana that had a live blues night. The American South in Sche Schne Schneverdingen. It was wonderful! Two guys, one on the piano and the other one with a harmonica, a packed place, everyone in good spirits and in a great mood. They sang some songs I love, once or twice it brought tears to my eyes, I will not hide it, I wanted to my very core to get up and dance and applaud. I mean, imagine what will happen if I ever go to a show by a favorite artist. Forget it, dear Justin Timberlake, I will come see you when I am well, or there will be drama!!

But you’ll see… As a dear wise friend wrote to me yesterday: “You have a strong soul and I know it! Allow your body to follow that strength! :))”. You’ll see…

Translated by Mizz Teaque (@missteaque1) ~

Monday, September 23, 2013

Ταξίδι Γερμανία 2 ~ Germany trip 2

* Scroll down for English * 

Και πάλι εδώ λοιπόν. Γερμανία, αυτή τη φορά με κρύο, σύννεφα, άλλα χρώματα, καινούργια συνοδό, όμως με την ίδια ελπίδα και αποφασιστικότητα. 

Το ταξίδι με Suisse και στάση στη Ζυριχη ήταν άψογο. Μόνο φυσσουνες, ηρεμία και εξυπηρετικοι υπάλληλοι σε αντίθεση με το πρώτο ταξίδι τον Ιούνιο, με τις σκάλες και τα πουλμανακια στο αχανές αεροδρόμιο του Μονάχου. 

Στην πολυαγαπημένη πανσιον Blumen Villa όλα είναι όπως τα είχα αφήσει.
Λίγη ψυχρα κάνει έξω οποτε δεν έχει ηλιοθεραπεία το προγραμμα, αλλα ήδη η πρώτη βόλτα έξω έγινε. Καθαρός αέρας υπέροχος!

Ο Dr. Pfützner με βρήκε λίγο καλύτερα απο την προηγούμενη φορά, τα αντανακλαστικά μου βελτιωμένα, η νευρική λειτουργία ελαφρώς καλύτερη, αλλα στην ερώτηση μου ΕΓΩ ποτε θα νιώσω τη βελτίωση, είπε ότι ίσως πάρει και 2 χρόνια όλη η ιστορία καθώς η ζημιά είναι μεγάλη και θέλει χρόνο. Τι να κάνω; Εκτός απο υπομονή και ο,τι περνάει απο το χέρι μου, ΤΙ ΑΛΛΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ;

Μου λέτε ότι έχω δύναμη. Ώρες ώρες όμως αναρωτιέμαι. Τι διαφορετικό κάνω εγω; Έχω επιλογή μήπως; Έχω σιχαθει να μην μπορω να αυτοεξυπηρετηθώ, να μην είμαι η ελεύθερη και ανεξάρτητη γυναίκα που αισθάνομαι, να με φροντίζουν και να μου μιλάνε σα να είμαι 5χρονο, να μη μπορω να δρασω, να τρέξω, να τραγουδήσω, να ερωτευτώ, να με ερωτευτουν, να ζήσω διαολε!
Καμμία επιλογή. Μονόδρομος και όπου βγάλει. Δύναμη. Α και τραχανάς Ευρυτανίας με μπόλικο γερμανικό βούτυρο, τορτελινια με ρικοτα, κολοκυθοκεφτεδες, παγωτό, κομπόστα μήλου, και που εισαι ακόμα. Σήμερα λέει θα φάμε σουτζουκακια. 

Σας φιλώ για την ώρα...

So, here I am again. Germany, this time in cold weather, clouds, different colors, a new caregiver, but with the same hope and determination.

The trip, with Suisse via Zurich, was flawless. Only loading bridges, calm and helpful employees, a sharp contrast to the first trip in June, with the stairs and the buses in the vast Munich airport.

At my beloved Blumen Villa guesthouse everything is as I left it. It is a bit chilly outside, so no sunbathing in the program, but I already took a first stroll outside. Beautiful clean air!

Dr. Pfützner thought I was a little better than last time, my reflexes have improved, my nervous system works slightly better, but when I asked him when this improvement will be evident to ME, he said the whole thing might take up to 2 years, since the damage is extensive and takes time. What else can I do? Other than be patient and do whatever I can, WHAT ELSE CAN I DO?

You tell me I am strong. But sometimes I wonder. What can I do differently? What choice do I have? I am sick and tired of not being able to take care of myself, of not being the free and independent woman I feel I am, of being taken care of and talked to like I am a 5-year-old, of not being able to act, run, sing, fall in love, of not having someone fall in love with me, of not being able to live, damn it!

No choice. It is an one-way street, and wherever that takes me. Strength. Oh, and trahanas from Evritania, with loads of german butter, tortellini with ricotta, kolokithokeftedes, ice cream, apple compote, and so much more.

I kiss you for now…

Translated by Mizz Teaque (@missteaque1) ~