Χαρούμενο Τυπακι Ρε

Scroll down for English translation

Πάλι πέρασε καιρός από το τελευταίο πόστ. Ενας μήνας ολόκληρος! Ημουν Ινδία, γύρισα, πήγα σε καινούριο γιατρό, έπεσα, σηκωθηκα.. Και κυριολεκτικά. Μετά από πολυ καιρό, έπαθα πάλι ηλιθιο ατύχημα, με αποτέλεσμα 3 ράμματα στο σαγονι (πάλι), γδαρσιμο και τεράστιο καρουμπαλο πάνω απ´το δεξί μάτι, γδαρσιμο στον δεξι ώμο και πόνους στα πλευρά. Το καλό είναι ότι δεν έσπασα κανά δόντι, γιατι ΔΕΝ θα γελαγα όλη μέρα σήμερα κοιτώντας με στον καθρέφτη και βλέποντας κάτι ανάμεσα σε Ροκυ Μπαλμποα μετά από αγώνα και Κουνγκ-Φου-Πάντα. Ναι, σήμερα 3η μέρα, η μελανια κατέβηκε στο μάτι και είμαι φάιτ κλαμπ φαμπιουλους!! Ευτυχώς ψιλοανοιξε το μάτι και γράφουμε κανά πόστ. 

Οταν γύρισα λοιπόν από την Ινδία επισκέφτηκα έναν γιατρό νευροχειρουργο, μέσω μιας καλής φίλης που έκλεισε το ραντεβού πριν καν έρθω Ελλάδα. Περισσότερα για αυτό το -πολλα υποσχόμενο- νέο κεφάλαιο θα έχω να σας πω στο επόμενο πόστ συντομοτατα, μιας και την Δευτέρα (10/12) θα κάνω εισαγωγή στο νοσοκομείο για κάποιες εξετάσεις σχετικά.

Κατα τα αλλα φυσικοθεραπεια καθημερινά με την Κατερινα, ύπνος, φαγητό και ξεκούραση για να βοηθήσουμε τα βλαστοκυτταρα να αποδώσουν, αφού το τελευταίο SPECT ήταν πολυ καλό, δείχνοντας (για πρώτη φορά) σημάδια ΜΟΝΟ βελτίωσης, δηλ. αναγέννησης των "προβληματικων" σημείων του εγκεφάλου. Βέβαια ακόμα δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι σταμάτησε εντελώς η καθοδική πορεία της νόσου κι ότι σταθεροποιηθηκα, αλλα είναι σίγουρα ένα συν. Πιθανότατα θα χρειαστεί να συνεχιστεί η θεραπεία με τα βλαστοκυτταρα, αλλα παράλληλα ψάχνουμε και κάνουμε ο,τι άλλο μπορούμε, μήπως και κάποτε τελειώσει αυτό το ατελείωτο ταξίδι. Καλα, σίγουρα θα τελειώσει, τίποτα δε μένει για πάντα ίδιο ειδικά αν το παλεύεις, το θέμα μου όμως είναι να έχει χαρούμενο τέλος, χάπι εντ που λέμε. Γιατί είμαι "χαρούμενο τυπακι" (όπως είπε και η γιατρός που μου έκανε τα ράμματα) και είναι κρίμα να μη μπορω να ζήσω όπως θέλω. Δεν είναι αυτολυπηση αυτό. Το λέω με τσαμπουκά. Θυμωμενη. Είναι ΚΡΙΜΑ! Ακούς;

Φιλώ σας για την ώρα. 

 

It’s been ages since my last post. A whole month! I was in India, I came back, I went to a new doctor, I fell, I got up….I mean that literally. After having managed to avoid it for a long time, I had another stupid mishap which resulted in 3 stitches on my chin (again) a huge bump over my right eye, a scrape on my right shoulder and painful ribs. The good thing is that I didn't break any teeth otherwise I definitely WOULDN'T be laughing at myself all day whenever I looked into a mirror and saw something that looked like a mix between Rocky Balboa after his epic fight and Kung Fu Panda. Yes, today, three days later the bruise has spread to my eye and I’m Fight Club fabulous!!! The good thing though is that my eye kinda opened so I can write the odd post.
When I came back from India I visited a neurologist, recommended to me by a good friend who also booked the appointment for me before I’d even returned to Greece. I’ll give you more details about this promising new chapter in my next post which will be soon, as on Monday (10/12) I’ll be going into hospital for some relevant tests.
Otherwise it’s daily physiotherapy with Katerina, sleep, food and rest so that we can help the stem cells bear fruit, seeing that the last SPECT was very good. It showed only signs of improvement (a first!), in other words a regeneration of the “problematic” areas in the brain. Of course we still can’t say with certainty that the deterioration has stopped or stabilized but the results are certainly a plus. I may need to continue cell stem therapy but in the meantime we are also looking into any alternative possible, in the hope that this endless journey will finally end. Ok I’m sure it will end, nothing ever stays the same especially when you fight for it, but the idea is to have a happy end because I’m a “happy babe” (as the doctor who stitched me up said) and it’s really a shame that I can’t live the way I want! This isn't self-pity! I’m pissed off! It’s a SHAME!! You hear?
Kisses for now

Tourists for a day - Εκδρομή Taj Mahal

 SCROLL DOWN FOR ENGLISH

 
Τριτη φορα στην Ινδία, ήρθε επιτέλους η καταλληλη στιγμη να δω το Ταζ Μαχάλ. Δεν ξέρω αν το έχω αναφέρει ποτε, αλλά ανέκαθεν μου άρεσε η Ινδία, ο πολιτισμός της, τα χρώματα, η μουσικη. Ήθελα να την επισκεφθώ, μάλιστα ήταν όνειρο για μένα και ας μου έλεγαν κάποιοι φίλοι που την είχαν δει "τι να πας να κανεις στην Ινδία; Μες τη βρωμια και το χαμο είναι, χάλια!". Δε με ενδιέφερε τι έλεγαν, εγω Ινδία ΚΑΠΟΤΕ θα ταξίδευα. Η μοιρα τα έφερε έτσι που η Ινδία μπήκε ξαφνικα και αναγκαστικά στη ζωη μου. Φυσικα ποτε δε θα μπορουσα να διανοηθω ότι θα πήγαινα να δω το Ταζ Μαχαλ καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσι. Ας είναι. Έστω έτσι, ΠΗΓΑ!!

 

Έχοντας λοιπόν την άδεια της γιατρου μου μιας και ηδη ήμουν σε 5ημερο διάλειμμα απ'τη θεραπεία, αποφασίσαμε με τον Θοδωρη να αρπαξουμε την ευκαιρία και να πάμε την εκδρομή στην Αγρα, που μας κανόνισε η μάνατζερ της κλινικής. Φύγαμε απο το Δελχι το μεσημέρι της Τετάρτης, φτάσαμε βράδυ στην Αγρα, ξενοδοχειο, το επόμενο πρωι (στις 6 δηλαδη) πήγαμε στο Ταζ Μαχαλ και το μεσημερακι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ταξίδι αστραπή δηλαδη, κουραση, ταλαιπωρια, αλλα άξιζε όσο δεν φανταζομασταν ποτε! Δεν μπορω να περιγράψω πως είναι το Ταζ Μαχαλ απο κοντα. Ο,τι λέξεις σκέφτομαι είναι "λίγες". Ούτε οι φωτογραφίες λένε τίποτα. Αν κάποιος έχει την τύχη ποτε και παει, θα καταλαβει τι εννοω.Συγκίνηση και δέος. Μόνο αυτο σας λέω.

Σήμερα είναι Σάββατο και το σώμα μου ακόμα πονάει απ'τη διαδρομή. Το εθνικό δίκτυο Δελχι-Αγρα είναι απίστευτο. Λακκούβες και σαμαρακια συνέχεια. Απότομα φρεναρισματα για να διασχίσουν το δρόμο αγελάδες, παγωνια, μαϊμούδες, καμηλες. Κραδασμοί στο οδοστρωμα, ποδήλατα, κάρα, τρικυκλα με 15 άτομα να κρέμονται πανω τους, οικογένειες με μωρά τετρακαβαλο σε "παπακια", αν μη τι άλλο, η πιο κουραστική διαδρομή της ζωής μου ήταν συγχρόνως και η πιο ενδιαφέρουσα. Ναι έχει και βρωμιά η Ινδία και γίνεται ο τρελός χαμός...Τη λατρευω!!

This is my third time in India and the right time to see the Taj Mahal has finally arrived. I don’t know if I’ve mentioned this before but I’ve always liked India. Its culture, colours and music. I’ve always wanted to visit; in fact it has been one of my dreams even though friends who had been kept telling me “Why on earth do you want to visit India? It’s filthy and chaotic, it’s terrible!” I didn’t care what they said; I would travel to India SOMETIME. As fate would have it, India entered my life suddenly and out of necessity. Of course I never imagined that I’d be visiting the Taj Mahal confined to a wheelchair, but so be it I WENT!!!

Having received permission from my doctor and seeing I was on a five day break from my therapy, Thodoris and I decided to grab the chance and go on the excursion to Agra, which the clinic’s manager Jyoti arranged for us. We left Delhi at noon on Wednesday and arrived at the hotel in Arga that evening, the next morning (at 6.00am) we went to the Taj Mahal and at lunchtime we made our way back to Dehli. A lightning trip, in other words fatigue and hassle but it was worth more than you can ever imagine! Words cannot describe what the Taj Mahal is like up close. Not even photos do it justice. If any of you are ever lucky enough to go, you’ll understand exactly what I mean. It’s emotional. That’s all I’m saying.

Today is Saturday and my body still hurts from the excursion. The Delhi-Agra national road is unbelievable. Potholes and constant bumps. Sudden braking to allow cows, peacocks, monkeys to cross the road. Shocks from the road surface; bicycles, carts, tricycles with 15 people hanging on them, families with babies riding 4 astride on “mopeds” of all things. It was the most exhausting journey of my life and yet it was also the most interesting. Yes India is indeed dirty and chaotic….but I LOVE IT!

Εβδομάδα 3η - Routine

Τελειωνουμε ήδη την τριτη εβδομάδα εδω στο Νέο Δελχι και η ζωη συνεχίζεται κανονικα. Καθημερινό πρωινο ξύπνημα γύρω στις 8μιση, πρωινο (μετα μουσικής πάντα), νοσοκόμες με ενεσακια να με κυνηγανε, 1η συνεδρία φυσικοθεραπειας με τον Ριτζουλ, επιστροφή στο δωμάτιο για Gatorade, ξεκούραση και σνακ, καθάρισμα δωματίου απο 3 (!) συνήθως ινδους, αλλαγή σεντονιων κλπ. Μετα πάμε για τη 2η συνεδρια με Ριτζουλ, στη συνέχεια εργοθεραπεια με τη Μπάβνα και επιστροφή ξανά στο δωμάτιο, πτώμα πια, για μεσημεριανό. Φυσικα, πάλι νοσοκόμες να με κυνηγάνε για διάφορα, ενεσεις με βλαστοκυτταρα στάνταρ 2-3 φορές τη μέρα και μια φορα την εβδομάδα procedure, δηλ εγχυση βλαστοκυτταρων σε μεγαλύτερες δόσεις, στο χειρουργείο, μιας και συνήθως γίνονται στη σπονδυλική στηλη.

Ένα τέτοιο έκανα και χθες, οποτε σήμερα είμαι λίγο αδύναμη/εξαντλημενη, αλλα τουλάχιστον θα είμαι καλύτερα το ΣΚ ώστε να πάμε καμμια βόλτα με τον Θοδωρη. Την προηγούμενη Κυριακή βγήκαμε βόλτα σε ένα μεγάλο mall, μαζι και με την Michelle και τη συνοδο της Norma. Ναι εφαγα και παγωτο μετα απο πολυ πολυ καιρο. Παγωτο ferero roche! Καταλαβαίνετε.

Φιλια!

 We are already finishing our third week here in New Delhi and life goes on as usual. Daily wakeup call at 8.30 am with breakfast (always accompanied by music), nurses chasing me with injections, first physiotherapy session with Rijul, then back to the room for Gatorade, rest and snacks. Room usually cleaned by 3 (!) Indians, change of sheets etc. A second session with Rijul follows, then occupational therapy with Bhawna and back to the room, usually dead tired at this stage, for lunch. Naturally once again chased by nurses wielding different injections with stem cells which are standard twice a day, with one weekly procedure, i.e. an injection of stem cells with a higher dosage, carried out in the surgery room, seeing that it is usually done through the spinal cord.

I did one of those yesterday, which means I feel a little weak and run down but at least I’ll be better at the weekend so that I can go out with Thodoris. Last Sunday we went to a huge mall together with Michelle and her caregiver Norma. Yes I even ate ice-cream after such a long time. Ferero Roche flavor!! You understand!

Kisses

Πως πάμε;

Όλα έτοιμα! Δηλαδη όχι ακριβώς, αλλα σχεδόν. Τα βασικα είναι έτοιμα: Βίζα 6μηνη - check! Συνοδος υπέροχος - check! Βίζα υπεροχου συνοδού - check! Εισιτήρια για Σάββατο απόγευμα - check! Αγχος μαμάς για βαλίτσα που δεν ειναι πανέτοιμη ΑΚΟΜΑ - check (♥)! Χρήματα - χμμμ αρκετα καλα, αλλα μακρια απ´το στόχο. Η προσπάθεια βέβαια συνεχίζεται και ευτυχώς δεν είναι απαραίτητο να καταβληθούν όλα πριν την άφιξη στην κλινικη όπως τις προηγούμενες φορές. Σε ένα μήνα ομως θα πρέπει να εξοφληθεί η κλινικη Nutech Mediworld. Το συνολικό ποσό που υπολείπεται σήμερα είναι €20,000 περίπου (το "περίπου" λόγω ισοτιμίας, διότι πληρώνω σε δολλαρια ΗΠΑ). 

Θέλω να πιστεύω ότι όλα θα πανε καλα, ότι θα συγκεντρωσω τα χρήματα, και ότι η μονη έννοια θα είναι ΝΑ ΓΙΝΩ ΚΑΛΑ. Ή εντάξει ok, να γίνω καλύτερα απ´οτι είμαι τώρα. Να γυρίσω δυνατότερη και χωρίς να χρειάζομαι το πί για να περπατησω. Να γυρίσω και να βγάλω μια βόλτα τον Πεπε. Να μαγειρεψω στους γονείς μου. Να βγω για ποτο με τους φιλους μου. Να αγκαλιασω τα ανίψια μου. Και τόσα αλλα ακόμα. Και όχι απαραίτητα μ´αυτη τη σειρά...

Ο λογαριασμός στην Πειραιώς (βλ.πανω δεξιά) θα παραμείνει ανοιχτός. Το PayPal επίσης. Και το 1€ μετράει!

Σήμερα Τετάρτη, 20:00μμ, ειναι το bazaar χειροποίητων κοσμημάτων στο Tender bar, στην Αγία Παρασκευή. Δυστυχώς μάλλον δε θα καταφέρω να παραβρεθω, αλλα ελπίζω ότι θα πάτε όλοι να διασκεδάσετε, να βοηθήσετε στο σκοπό και να πιείτε ένα ποτο στην υγειά μας!

Ο καλός μας Θοδωρης (aka ο πασίγνωστος @bunnysuicides), προσφέρθηκε με πολλή αγαπη να με συνοδεύσει στο σημαντικο αυτο ταξίδι και νιώθω πολυ τυχερη και ευγνωμων. 

Όλα θα πανε καλα. Πρέπει να πανε καλα. Ναι τα λέω για να τα ακούω κι εγω. Ναι τα λέω για ολους και γενικα. Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Είναι δύσκολη η ζωη. Γιαυτο θέλει υγεία. 

Απο εδω, όπως και απο το facebook και το twitter θα είμαστε σε συνεχη επικοινωνία όπως πάντα.

Το openindia 3 ξεκινάει.

 प्रेम सिर्फ or #agapi_mono

Tαξίδι αγάπης - India's last call

Ξέρω ότι οι πολιτικές εξελίξεις είναι (δικαίως) στην κορυφή του ενδιαφέροντος όλων. Ανησυχία, ανασφάλεια, ανεργία, πολλα πολλα ακόμα απο "α" και όχι μόνο. Μη νομίζετε ότι επειδη δεν αναφέρομαι σ'αυτα, δεν ενδιαφερομαι κιόλας ή δε με αφορούν. Ίσως και περισσότερο απο κάποιους αλλους, αν το καλοσκεφτουμε...ε;

Λοιπόν, δε θελω να μακρυγορησω. Άσχετα με το ποιος είναι κυβέρνηση, αν έρχεται το καλοκαιρι, αν έχει πανσεληνο, ή αν είναι στη μόδα τα φλούο ασπούμε, εγω εξακολουθώ να είμαι άρρωστη. Και να σας χρειάζομαι. Γιατι 1ή 2€ δεν είναι σημαντικο ποσό, αλλα αν δωθουν απο μερικές χιλιάδες άτομα, γίνονται ένα ποσό που ίσως σώσει μια ζωη. Τη δικιά μου. Είναι η τελευταία φορα. Το τελευταίο μου ταξίδι. Το "τελευταίο μου χαρτί". Και θα παει καλα.

Το πρώτο ταξίδι στην κλινικη Nu Tech στο Νέο Δελχι τον περασμένο Αύγουστο είχε αποτελεσματα. Τα οποία έδειξαν ότι υπάρχει ελπίδα, αληθινά! Το δεύτερο ταξίδι βοήθησε να σταθεροποιηθουν κάποια πράγματα, αλλα έδειξε επίσης πόσο δύσκολο και επίπονο είναι το να υπάρξει απόλυτη σταθεροποίηση και αργότερα βελτίωση της υγείας μου, λόγω του προχωρημενου σταδίου της ασθένειας μου. Χρειάζομαι πολλη δουλεια, εντατικά και συχνα. Η ταλαιπωρια απο τα αεροπορικά ταξίδια και η προσαρμογή κάθε τόσο, είναι σαν να κάνω δυο βήματα μπροστά - ενα πίσω. Γιαυτο και κατόπιν πολλής σκέψης, υπολογισμων και συζητήσεων αποφάσισα να μείνω εκει για 6 μήνες, με την ελπίδα ότι δουλεύοντας σταθερά και συνεχόμενα, θα αποδώσει η όλη θεραπεία.

 Το "ταξίδι" που ξεκινήσαμε όλοι μαζι πριν απο σχεδόν ένα χρόνο, πρέπει να ολοκληρώσει την πορεία του.

Δεν είμαι το μοναδικό άτομο που έχει πρόβλημα υγείας, το ξέρω καλα αυτο και μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για ολους. Κάντε ο,τι μπορείτε, για όσους μπορείτε. Είναι ίσως το ελάχιστο πλέον που μπορει να μας/σας δώσει χαρα. Σ´εμενα πάντως σίγουρα δινει οχι μόνο χαρα και χαμόγελο, αλλα κυρίως ζωη!

Περιμένω και τη συμμετοχή για συνοδούς, καθώς υπάρχει ακόμα πιθανόν ένα κενό απο 20 Ιουνίου ως Σεπτέμβριο.

Ευχαριστω εκ των προτέρων για τη στήριξη και την αγάπη σας.

TΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:                                                                  ή PAYPAL (πανω δεξια)

IBAN: GR0601720310005031054086998
ΑΡ. ΛΟΓ/ΣΜΟΥ: 5031054086998
ΠΑΠΑΖΗΣΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Journey of Love - India’s last call

I know that the latest political developments are on everyone’s mind (and rightly so). Worry, insecurity, unemployment and many, many other stressful factors. Don’t for a minute think that because I don’t refer to them that they don’t interest me or don’t concern me. In fact they might even affect me more than others, if you think about it…right?

So I don’t want to beat around the bush, regardless of who is in power, whether summer is arriving, if there’s a full moon or what is or is not in fashion, I am still sick and I need you. I need you because 1 or 2 € may not be a significant amount but if several thousand people donate, it adds up to an amount that could save a life. My life! This is the last time. My final journey. My “last card” and it’s going to go well.

My first trip to the Nu Tech Clinic in New Delhi last August had good results which showed that there is hope, honestly! The second trip helped by getting some symptoms to stabilize but also showed how difficult and painful it is to be totally stabilized due to the advanced stage of my illness. I need a lot of work, often and intensely. The hassle of the plane trip and the adjustment period that follows, results in me taking one step back for every two steps forward so after a lot of thought, calculations and discussions I have decided to go and stay there for 6 months, in the hope that by working steadily and continuously the entire treatment will have the desired result.
I am not the only person in the world who has health problems I am well aware of that and I wish we could help everyone. Do what you can for as many as you can. It may be one of the few things left that can give us/you joy. I for one definitely know that not only will it give me joy and a smile, but it will give me life!!

I am also still waiting for your applications as companions as there is still a vacant period from the 20th June until September.

Thank you in advance for your love and support

PIREAUS BANK or PAYPAL (TOP RIGHT)
IBAN: GR0601720310005031054086998
Acc No: 5031054086998
PAPAZISI GEORGIA

Η Κλεψύδρα

Όσοι με διαβάζετε καιρο γνωρίζετε την ιστορία μου. Γνωρίζετε κι εμένα, απο τον τροπο που προσπαθω να επικοινωνήσω μαζι σας. Να μοιραστώ χαρα, γέλιο, αστεία, σοβαρά, φωτογραφίες, χαζομαρες, γκρίνια. Όπως όλοι μας στα social media. Και όπως πολλοι μας χαρακτηρίζουν ή το λέμε και μόνοι μας συχνα, ότι "δεν έχουμε ζωη". Χμμ...

Ξανασκεφτειτε το λίγο όσοι το λέτε με ευκολία, γιατι εγω όντως ΔΕΝ ΕΧΩ ΖΩΗ, έτσι όπως θα λαχταρουσα. Έτσι όπως είχα. Έτσι όπως ανθρώπινα θα θεωρούσα δεδομένη κάθε δράση σε αυτήν. Δεν μπορω να σηκωθω να χορεψω, να περπατησω, να έχω μια σχέση... Δεν μπορω να μιλήσω, να τρεξω, να κοιμηθω ήρεμα... Μα περισσότερο απ'ολα, δεν ξέρω αν όντως θα ΕΧΩ ΖΩΗ "μεθαύριο".

Αγαπω όμως κάθε της στιγμη, έτσι όπως αγαπάς τις αναμνήσεις κάποιου που εχασες. Όπως κάποιον που λατρευεις και δεν θες να χάσεις.

Και γιαυτο αγωνίζομαι. Γιαυτο είμαι κοντα σας. Γιατι χωρίς τη βοήθεια σας, εγω δε θα είχα δυνατότητα να ξαναγυρισω την κλεψυδρα, όταν θα έπεφτε και η τελευταία κουκιδα άμμου...  Τον περασμένο Ιούλιο.

Και τώρα, πάλι σας χρειάζομαι. Το "χωριό" μου, όπως λέγαμε και τότε.

Ο οργανισμός μου ανταποκρίνεται στη θεραπεία. Αλλα είναι αναγκαίο να πηγαίνω ξανά και ξανά, για ένα χρονικό διάστημα. Οπότε συμφωνήσαμε με την κλινικη στην Ινδία, να μείνω εκει για 6 μήνες, ώστε να συνεχιστεί η θεραπεία, αποφεύγοντας τα έξοδα και κυρίως την ταλαιπωρία των αλλεπάλληλων μετακινήσεων, που επιδρουσαν πολυ αρνητικά στην κατάσταση μου.

Έτσι λέω να το επιχειρησω. Να δουλέψω εντατικά ώστε το Δεκέμβριο να σας υποδεχθω στο πάρτυ μου όρθια. Και να χορέψουμε λίγο. Ε;

Περιμένω και συμμετοχές για συνοδούς όπως δήλωσα και στο προηγούμενο ποστ. Για ένα μήνα ή και παραπάνω, απο Ιούνιο μέχρι Δεκέμβριο. Στείλτε μου μήνυμα στο Facebook, για να δούμε λεπτομέρειες και να φτιαχτεί το πλάνο.

Επίσης, επειδη θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντι σας, ήρθε ο καιρός να σας πω και το εξής: Το καλοκαίρι μαζεύτηκε πολυ γρήγορα το απαιτούμενο ποσό. Η συνοδος μου, που τότε με είχε εντυπωσιάσει ο εθελοντισμός και η προσφορά της, καρπωθηκε μεγάλο χρηματικό πoσό ως "δανεικα", το οποιο μέχρι σήμερα και κατόπιν πολλών αναπαντητων μηνυμάτων μου, δεν μου έχει επιστραφεί. Παρότι δεν ευελπιστώ στην επιστροφή των χρημάτων πια, με βαραίνει να μην γνωρίζετε την αλήθεια. Εννέα μήνες ήταν υπέρ-αρκετός καιρός για να δώσω περιθώρια. Ειδικα εφόσον πρόκειται για χρήματα απαραίτητα για την θεραπεία μου. Όμως όπως ποτε δεν έχω αδικήσει άνθρωπο, έτσι δεν μπορουσα πλέον να νιώθω την αδικία εις βάρος μου και την κοροϊδία εις βάρος σας.*

Ο καθένας έχει την ζωή του. Θα κριθεί αργά ή γρήγορα και θα αγαπηθεί ή θα μισηθεί δικαίως η αδίκως.

Στο μυαλό μου πλέον δεν υπάρχει ουτε χώρος, ουτε χρόνος για αλλες σκεψεις, παρα μόνο μια εικόνα. Αυτή της κλεψύδρας..

Οι τελευταιοι κόκκοι άμμου πέφτουν...

Μπορεί το χέρι μου να μην έχει την δύναμη να την γυρίσει. Ξέρω όμως πως η Αγαπη σας μπορεί...

Με πολλη αγάπη και σεβασμό σε όσους με στηριζετε.

Τζωρτζια

                                                                                     Thank u Alex :-)

 Πάνω δεξια υπαρχει Donate button και ο νεος λογ/σμος, σε περιπτωση που θελετε να συνεισφερετε στον αγωνα μου.        

* Edit: Στις 7/5/2012 επεστραφη το μεγαλύτερο μέρος του χρωστουμενου ποσού.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

The Hourglass

 

Those of you who have been reading my blog for a while now know my story. You know me too through the means by which I try to communicate with you. Sharing joy, laughter, jokes, serious matters, photos, nutty stuff and my moaning. The way we all do through social media and many often label us as having “no life” something we even say ourselves...hmmm...
Those of you who state this so easily should think about it a while because I REALLY HAVE NO LIFE, not the way I yearned for, the way I had. The way in which I had taken everything to do with living for granted. I can’t get up and dance, walk, have a relationship……I can’t speak, run or sleep calmly….but most of all I don’t even know if I WILL HAVE A LIFE “tomorrow” !

 I love every moment though, the way that you love the memories of someone you have lost, like someone you adore and don’t want to lose.
That’s why I am fighting, why I am near you because without your help I wouldn’t have been able to turn over the hourglass when the last grain of sand fell through last July.
And now I need you again. My “village” as we used to say then.
My body is responding to treatment but I have to go, again and again, for a certain period of time. With that in mind I came to an agreement with the clinic in India to stay there for 6 months to continue my treatments while avoiding the expense and the hardship involved in traveling back and forth, which had a detrimental effect on my body.
So I decided to try it, to work intensively until December in order to be able to greet you standing up at my party and maybe even dance a little huh?
I am waiting for applications from people to accompany me as I mentioned in my previous post. For a month or more from June until December. Send me a message through Facebook to sort out the details and to make a plan.
One more thing, because I want to be completely honest with you, it is now time I revealed the following: The desired amount of money was raised very quickly last summer. My companion, who at that time had impressed me with her volunteering and her offer, used a large amount of the money as a “loan” which up to now, even after numerous messages, has not been returned. Even though I have given up on getting the money back at this point I feel that you have to know the truth. Nine months was more than enough leeway. As I have never been unfair to anyone I felt I had to tell you rather than carry the burden of this injustice which in a way would be tantamount to making a mockery of you.
We each have our own life, which will be judged sooner or later and will be loved or hated, justly or unjustly.
In my mind there is no room or time for any other thoughts except for one image. That of an hourglass and the last grains of sand are falling through.
My hand may not have the strength to turn it over but I know that Love can…..

Lots of love and respect to those who support me
Georgia 

India Trip - Days 35-46 Update

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH VERSION *

2 εβδομαδες έμειναν! Απιστευτο το ποσο γρηγορα περασε ο καιρος. Απιστευτο επισης το ποσα εγιναν μεσα σε λιγοτερο απο 2 μηνες. Και οχι, δεν εννοω οτι εγινε κανα θαυμα, ουτε οτι θα με δειτε να τρεχω ουρλιαζοντας στο Ελ.Βενιζελος, με τις βαλιτσες παραμασχαλα...Σιγουρα δεν πρασινισα και δεν μοιαζω με τον Χαλκ (ακομα. ευτυχως.) :)

Εννοω οτι ενω μεχρι πριν 2 μηνες η ζωη μου ηταν ενα δωματιο -αντε 3 οκ- και οι προοπτικες κανονικης ζωης μηδαμινες, οχι μονο ταξιδεψα μεχρι την Ινδια, γνωρισα υπεροχους ανθρωπους, ειδα νεα και ομορφα μερη, αλλα και απεκτησα προοπτικες και ελπιδα για κανονικη ζωη ξανα. Εξω απ'το σπιτι. Επιτελους.

Καποιοι εξακολουθειτε και μου στελνετε λινκς για το ποσο "απατη" ειναι η κλινικη οπου βρισκομαι. Ειλικρινα βαρεθηκα! Ποσο ακυρη πραξη, ακομα κι αν γινεται για να "προστατευτω", ιδιαιτερα απ'τη στιγμη που ειμαι ηδη εδω. Πραγματικα ΔΕΝ με ενδιαφερει που η Δρ.Σροφ δεν δημοσιευει, με ενδιαφερουν οι ασθενεις που εχω γνωρισει που ερχονται για 3η ή 4η φορα γιατι εχουν δει σημαντικα αποτελεσματα. Με ενδιαφερει που γινεται σκληρη και σωστη δουλεια. Με ενδιαφερει που για πρωτη φορα βλεπω το σωμα μου να ανταποκρινεται σε καποια θεραπεια, να δυναμωνει, να ισορροπει καλυτερα. Ναι και μιλαω καλυτερα. Α και αρχισαν να κινουνται οι αντιχειρες παλι. Και οπως εχω ξαναγραψει, ειναι μακρυς ο δρομος, θελει πολυ χρονο, αλλα για την ωρα δεν εχω αλλη επιλογη. Και επιτελους, ο χρονος θα δειξει, αφηστε τον να τρεξει...Μετα θα τρεξω εγω. Αν οχι, ελατε να μου πειτε "στα λεγα εγω"!

Σας φιλω για τωρα. 

Qutub Minar, N.Delhi (taken with my iPhone)

   

Only two weeks left! It’s unbelievable how fast time the time past. What is also unbelievable, is how much has happened in less than two months, and no, I don’t mean there was a miracle, nor that you’ll see me running and whooping with my suitcases clutched under my arms at the airport on my return... I definitely haven’t turned green and I don’t look like the Hulk (not yet anyway). I mean that my life up to couple of months revolved around a room-or ok maybe 3- and I had no prospects for a normal life, and now not only have I traveled to India, met new wonderful people, seen new and beautiful places, but I’ve also found hope and prospects for a normal life again. Outside those four walls. At last!
Some people still insist on sending me links on what a “fraud” the clinic that I’m being treated at is. I’m honestly fed up! It’s such a futile exercise even if it is being done to “protect” me, and especially considering that I’m already here. I really DON’T care why Dr Shroff has not done any publications. What I care about are the patients who I have met, who have been back 3 or 4 times because they have seen significant results. I care that the treatment here is done properly and professionally. I care because it’s the first time that I have seen my body responding to some form of treatment, which strengthens it and help it improve its balance. Yes and I’m even able to speak better…..oh and I’ve started moving my thumbs again.
As I’ve said and written before, the road ahead is long and it’s going to take a long time, but for now I don’t have much choice. In the end time will tell, so let it “run” and then I’ll also run and if ultimately I don’t, then you can say “I told you so!”

India Trip - Days 23-34 Gautham City, Mall and more

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH VERSION *

Ποτε δεν μου αρεσαν οι στοχοι. Ιδιαιτερα οι μακροπροθεσμοι. Δεν ημουν ποτε το μεθοδικο ατομο που εβλεπε εναν "στοχο" και με υπολογισμους προσπαθουσε να δει πως/ποτε θα τον φτασει. Ως φυση πολυ ανυπομονη, συχνα τα παρατουσα, ιδιαιτερα οταν δεν επροκειτο για κατι σημαντικο, οποτε υπηρχε η πολυτελεια και αυτης της επιλογης. Παρολ'αυτα, περιεργως, σχεδον παντα τα καταφερνα. Χωρις υπολογισμους. Απλα εβαζα τα δυνατα μου και η μια μικρη "νικη" με κινητοποιουσε, μου εδινε δυναμη, συνεχιζα για την επομενη μικρη "νικη" και χωρις να το καταλαβω εφτανα σ'αυτο που ολοι λεγανε "στοχο".


Οσοι με ζουνε απο κοντα τα τελευταια χρονια, ξερουν καλα τι ζηταω τοσο καιρο απο τους δεκαδες γιατρους και τις διαφορες θεραπειες που εχω δοκιμασει. Κατι που μεχρι τωρα δεν ειχε συμβει... Μια μονο μικρη "νικη", ενα θετικο σημαδι που θα μου δωσει δυναμη να συνεχισω. Γνωριζω οτι στην κατασταση μου η οποια βελτιωση (αν ερθει), θα ερθει πολυ σταδιακα και ισως εκνευριστικα αργα. Εξαλλου δεν αρρωστησα απ'τη μια μερα στην αλλη. Θα ηταν παραλογο να περιμενω να γινω καλα μεσα σε λιγες εβδομαδες. Ομως δεν εχω την πολυτελεια να τα παρατησω. Με τιποτα. Ειδικα τωρα που επιτελους, για πρωτη φορα στα 4 χρονια της ασθενειας, βλεπω θετικα σημαδια!! Μικρουλια αλλα σημαντικα γιατι μου δειχνουν οτι βρισκομαι στο σωστο δρομο. Και δεν τα βλεπω μονο εγω, τα βλεπουν ολοι γυρω μου και χαμογελουν. Και χαμογελω κι εγω, συγκρατημενα μεσα μου-διαχυτα απ'εξω μου ως γνωστος "χάχας" που ειμαι (να θυμηθω να το κοιταξω αυτο καποια στιγμη ε?!) και χαιρομαι διπλά που αποφασισα αυτο το ταξιδι. 


Μενει αλλος ενας μηνας λοιπον, εδω στο -αγαπημενο πλεον- Nεο Δελχι! Οχι οτι εχω δει και πολλα πραγματα, αλλα οι ανθρωποι και η ενεργεια αυτου του τοπου μ'εχουν πραγματικα καταγοητευσει. Πριν μια εβδομαδα μεταφερθηκαμε στο αλλο κτιριο της κλινικης, το Gautam Nagar (που οι εδω το αποκαλουν χαριτολογωντας Gautham City), για την πρωτη μου "μεγαλη" procedure. Η παραμονή στο άλλο κτίριο πήγε καλα σε γενικές γραμμές, αλλα ευτυχώς ήταν μόνο 2 μέρες και πέρασαν γρήγορα. Το "ευτυχώς" το λέω γιατί το κτίριο ήταν παλιό, οπότε είχε διάφορα μικροπροβλήματα όπως πχ το μπάνιο, το θορυβωδες αιρκοντισιον  και γενικώς ήταν κάπως υποβαθμισμένα, αλλα παρόλα αυτά όλα πήγαν καλα! Μου βάλανε ένα μικρό καθετηρακι στην σπονδυλική στήλη, έτσι για 2 μέρες "βομβαρδιστηκα" με εκατομμύρια βλαστοκυτταρα!! Στην αρχή φοβήθηκα γιατί η τριτη (απο τις 8 προγραμματισμένες για το 2ημερο) εγχυση ποναγε παρα πολυ, αλλα αμέσως θορυβηθηκαν οι γιατροί, διορθωσαν κάποια πραγματάκια και μετα όλα ηταν ενταξει. Είναι φοβερό το πόσο με προσέχουν και πόσο ανησυχούν μην πονεσω, είναι συγκινητικοί!   


Αφου συνηλθα απ'το 2ημερο στου Μπατμαν, την προηγουμενη Κυριακη βγηκαμε με την Ευα για βολτα και φαγητο στο Citiwalk Mall. Σοκ και δεος! Δεν εχω παει σε λιγα εμπορικα κεντρα στη ζωη μου, σε Ευρωπη και Αμερικη, αλλα εδω μιλαμε για ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ mall, με ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ μαγαζια και ΑΜΕΤΡΗΤΟ κοσμο. Τιποτα δεν θυμιζε Ινδια βεβαια, αλλα περασαμε ομορφα και ξεφυγαμε λιγο απ'τη ρουτινα της κλινικης. Η αποθεωση της παγκοσμιοποιησης (ή του σουρρεαλισμου) δε, μας βρηκε μεσα στο Ινδικο εμπορικο, σε Ιταλικο εστιατοριο, οπου επαιζε Ελληνικη μουσικη. Επρεπε να βλεπατε τα απορημενα και εκπληκτα βλεμματα μας, ακομα θα γελαγατε!


_____________________________________________________________



I've never liker targets! Especially long term targets. I have never been a methodical person who would set a "target" and then by doing various calculations would try to figure out how/when to reach it. Being impatient by nature, I'd often give up especially when it wasn't something important and I had the luxury of that option. Nevertheless, I always managed strangely enough. Without planning! I just did my best and each small "victory" motivated me, gave me strength and so I'd move to the next small  "victory" and before I knew it I'd reached what others would call a "target".


Those close to me over the past few years know exactly what I've been asking of the hundreds of doctors and from the various treatments I've tried. Something that hadn't happened until now... A single small "victory", a positive sign that would give me the strength to carry on. I am fully aware of my condition and that any improvement (if any) will be gradual perhaps nerve-rackingly slow. Anyway I didn't get sick overnight so it would be illogical to expect to get well within a few weeks, but I don't have the luxury of the option to give up. In no way! Especially now that finally, for the first time in my 4 years of illness, do I see positive signs!!!! Little ones, yet important because they indicate that I'm on the right path. And the wonderful thing is that I'm not the only one who has noticed them; everyone around me sees them and smiles. So I smile too, modestly to myself, -pervasively to everyone else, being the "joker" that I am (I must remember to have that seen to sometime. Right?!) and I'm twice as happy that I decided to undertake this journey.


So I have one more month left, here in my now beloved-New Delhi! Not that I've seen much but the people and the energy of this place has really enchanted me. A week ago we moved to a different clinic building in Gautam Nagar (which those here jokingly refer to as "Gautham City") for my first major procedure. Our stay in the other building was relatively fine; luckily it was only for two nights and the time passed quickly. I say "luckily" because the building was old and thus had different little problems like for example the bathroom, the noisy air-conditioner and its general disrepair but other than that things went well. They inserted a small catheter into my spine, and so for two days I was "bombarded" with millions of stem cells!! I got a fright at the beginning because during the third of the 8 programmed injections for the two days, I experienced incredible pain, but the doctors were immediately alerted, and they made some minor corrections which made everything okay again. It's amazing how well they take care of me and how much they worry about me feeling pain, it is truly moving!


Having recovered from my "Batman" weekend, Eva and I went for an outing and something to eat at the Citiwalk Mall last Sunday. Shock and awe!!! I've been to many shopping centres in my life, both in Europe and in the States, but we're talking about a GIGANTIC mall here, with an unbelievable amount of shops and countless people. None of it reminded you of India of course but we had a great time and escaped from the drudgery and the routine of the clinic for a while.  The epitome of globalisation (or surrealism) had us located in an Indian shopping centre, sitting at an Italian restaurant which was playing Greek music! If you'd seen our bewildered and amazed expressions, you'd still be laughing!

Η Ευα :)

Ο "χαχας"

India Trip - Days 7-22 Ρουτίνα

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH VERSION  *

Εχω να γραψω 2 εβδομαδες! Μερικοι ανησυχειτε και με ρωτατε τι συμβαινει. Ε λοιπον συμβαινουν πολλα, παρα πολλα και ακριβως αυτος ειναι και ο λογος που δεν γραφω :)
Περιμενα οτι θα ηταν κουραστικο το προγραμμα εδω -εξαλλου γιαυτο ηρθα, οχι για σπα- αλλα το σωμα μου προφανως σοκαριστηκε, αφου απ'την απολυτη αδρανεια περασε στη φουλ δραση, με φαρμακα, βλαστοκυτταρα, κινηση. Κι αυτο ειναι καλο!
Ευτυχως η καλη εντυπωση που σχηματισα τις πρωτες μερες συνεχιζεται, μαλιστα καλυτερευει οσο συνηθιζω την καθημερινη ρουτινα. Επισης, με διάφορα που προκυπτουν οπως πχ ενας επιμονος βηχας, ή το γεγονος των πολυ λεπτων (σχεδον αορατων) φλεβων μου, βλεπω ξανα ποσο αψογοι επαγγελματιες αλλα και ευγενικοι, ευαισθητοι ανθρωποι ειναι. Το ποσο σεβονται τον ασθενη και ανησυχουν μην τυχον τον πονεσουν ή ταλαιπωρησουν ειναι συγκινητικο.
Ρουτινα λοιπον με: πρωινο ξυπνημα γυρω στις 8-8μιση, αυγα ομελετα για μπρεκφαστ, επελαση νοσοκομων-γιατρων-καθαριστων-ξανα και ξανα κλπ, φαρμακα, πρωινη δοση βλαστοκυτταρα με ενεσουλα στο μπρατσακι, πρωτη φυσικοθεραπεια με τον Rijul στις 11, καπακι εργοθεραπεια με την Harsha στις 12παρα τεταρτο, βουρ για μεσημεριανο στο δωματιο, απογευματινη δοση βλαστοκυτταρα στο μπρατσακι/σουρωτηρι, δευτερη  φυσικοθεραπεια με τον Rijul στις 2και τεταρτο, ε και γυρω στις 3 τελειωνει ο "αγωνας δρομου". Συνηθως πεφτω πτωμα για κανα 2ωρο υπνο, ξυπναω για φαγητο βραδυνο, φαρμακα, λιγη τιβι, εξασκηση σε διαφορα που ζητανε η Harsha και ο Rijul, μπανιο και ξανα νανι! Οταν υπαρχει procedure (1 την εβδομαδα) αλλαζει καπως το προγραμμα. Τις Κυριακες επισης. Οπως χθες, που ηταν μια ησυχη και (επιτελους) ηλιολουστη Κυριακη και βγηκαμε με την Ευα την πρωτη μας βολτα εδω στα περιξ! Φαγαμε και κουλφι, ειδαμε και ιερη αγελαδα. Αμε!


__________________________________________



I haven’t written in two weeks! Some of you are worried and have been asking me what has happened. Well… A lot of things have happened, an incredible amount!… which is exactly why I haven’t been writing.  I was expecting the programme here to be tiring-after all that’s what I came here for, it wasn’t to relax, but my body obviously got a shock, having being jolted from its up till now state of total relaxation to one of full action, with medications, stem-cell treatments, movement. And this is good! 
Luckily the good impression I formed during the first days continues, and in fact even improves as I get used to the daily routine. Also with the different things that have come up during the course of the treatment i.e. an intense cough, the fact that I have extremely fine (almost invisible) veins, it once again becomes apparent to me what perfect professionals they are here, as well as being good mannered, sensitive people. How much they respect the patients and their concern about not inadvertently hurting or stressing them is moving.
So routine it is with: wake-up time at 8-8 thirty, an omelette for breakfast, a barrage of nurses-doctors-cleaners-over and over etc., medication, morning dose of stem-cells with a little “prick” in my arm, morning physiotherapy with Rijul at 11 followed immediately by occupational therapy with Harsha at 11.45,  zoom to my room for lunch, afternoon dose of stem-cells in my arm/sieve, second round of physiotherapy with Rijul at 2.15 and my “marathon” ends at about 3.00 .I then usually pass out, dead to the world, for a 2 hour nap, wake up for supper, medications, a little TV, do the various exercises that Harsha and Rijul have given me, bath and then beddy bye time again! When there is a procedure (1 per week) the programme changes slightly as it does on Sundays. Take yesterday for example which was a quiet and (at last) sunny Sunday, Eva and I went out on our first excursion around the area! We ate koulfi and even saw a sacred cow. Oh Yes! 

Θεα απ'το δωματιο

  

India Trip – Day 6

* SCROLL  DOWN  FOR  ENGLISH *

Σημερα Σαββατο ολα πιο ηρεμα εδω στην κλινικη NuTech Mediworld. Eκανα το 2ο procedure, αυτη τη φορα στις μασχαλες! Οι φοβοι που ειχα μην πονεσω λογω "ευαισθητου" καπως σημειου για βελονα, και να μη λιωσω στα γελια λογω γαργαλητου, ευτυχως δεν επαληθευτηκαν :) Ολα πηγαν καλα, οποτε η υπολοιπη μερα κυλησε χαλαρα με πολυ υπνο στο καινουριο (επιτελους πιο μαλακο) επιστρωμα που εβαλαν στο κρεβατι μου. Διαβασε εδω και το blog της Ευας για να γνωρισεις το αγαπημενο μας προσωπικο της κλινικης και να μαθεις τα lifestyle news ;))

शुभरात्रि Καληνυχτα!


______________________________________

Today everything was toned down here at NuTech Mediworld. I had my second procedure, in my armpits this time! My fears of either pain (considering the spot's sensitivity) or uncontrollable laughter (yes, I'm ticklish!) were fortunately not averred:) All went well, so the rest of the day was given over to R&R and some much needed sleep on my new (and blissfully softer) mattress. 

This is where you can read up on Eva's blog and get introduced to all the wonderful people at the clinic and brought up to speed on all the lifestyle news ;))

India Trip – Days 3, 4, 5

                                                                                                  * SCROLL DOWN FOR ENGLISH *

Η προχθεσινη μερα ηταν πολύ γεματη και κουραστικη. Πολλες εξετασεις και μετακινησεις εκτος κλινικης. Oμως το καλο είναι ότι ξεμπερδεψα μ’αυτες και τωρα σιγα σιγα μπαινω στη ρουτινα της θεραπειας.

Το ξυπνημα ηταν λιγο αγριο στις 8 το πρωι. Μπορει η διαφορα ωρας να είναι μονο 2μιση ωρες (μπροστα), αλλα όταν στην Ελλαδα κοιμομουν την ωρα που εδώ ξυπναω, το τζετ-λαγκ δικαιολογειται. Αιμα & ουρα για εξετασεις και μετα εκτος κλινικης σε διαγνωστικο κεντρο για ΕΚΓ, υπερηχογραφημα καρδιας και κοιλιακης χωρας, μαγνητικη εγκεφαλου, μαγνητικη σπονδυλικης στηλης και ακτινογραφιες (ΟΛΑ αυτά συνολικα κοστισαν περιπου 230 ευρω!!) Επιστροφη στην κλινικη για μεσημεριανο και ενεσουλες με βλαστοκυτταρα (οι οποιες γινονται 2 φορες την ημερα στο μπρατσο) και αναχωρηση για αλλο διαγνωστικο κεντρο για νευρολογικη αξιολογηση, ηλεκτρομυογραφημα και SSEP (100 ευρω εδω!).

Δε θα γκρινιαξω αν και πολυ κουράστηκα, γιατι ΟΠΟΥ πηγα και Ο,ΤΙ εκανα (ακομα και το μισητο μου ηλεκτρομυογραφημα με τις βελοναρες), ολοι ηταν αψογοι και με βοηθουσαν να νιωθω καλα και ανετα.  Δεν θα ξεχασω ποτε (ουτε και καποιος αλλος πιστευω...) το κλαμα με λυγμους απ΄τον πονο,  που ειχα ριξει στο τελευταιο ηλεκτρομυογραφημα στην Αθηνα 2 χρονια πριν, οπου ο "γλυκος" μουστακαλης γιατρος μου φωναζε και με μαλωνε που δεν χαλαρωνα για "να τελειωνουμε κυρια μου".

Πισω στην κλινικη για βραδυνο φαγητο και 2 αντιβιωσεις ενδοφλεβιως. 

Η 4η μερα (χθες) ηταν σαφως ευκολοτερη. Εκανα την πρωτη μου προγραμματισμενη procedure (ετσι λενε εδω τις πιο "δυσκολες" εγχυσεις βλαστοκυτταρων, που γινονται στο χειρουργειο της κλινικης). Oυτε νερο ουτε φαγητο 1 ωρα πριν και 2 ωρες ταβλα στο κρεβατι μετα. Αν και σε δυσκολο σημειο στη βαση της σπονδυλικης στηλης (ουριτσα), δεν θα ελεγα οτι πονεσα ιδιαιτερα. Πιο πολυ νομιζω πονεσε η τοποθετηση καθετηρακιου (πεταλουδα?) στο πανω μερος του χεριου που εγινε επισης χθες, για τη χορηγηση των ενδοφλεβιων αντιβιωσεων που θα γινεται πρωι και βραδυ καθημερινα (μεχρι νεοτερας διαταγης).    
Σημερα (ημερα 5) εκτος απ'τα γνωστα ενεσακια στο μπρατσο και τις αντιβιωσεις, εκανα για πρωτη φορα φυσικοθεραπεια για μιση ωρα και εργοθεραπεια για αλλη μιση. Τελικα τωρα στην αρχη αυτο θα ειναι το προγραμμα και μετα θα αυξηθει η ωρα αναλογα πως παω.
Σε αλλα νεα, εχω ενα σπαστικο βηχα απο χθες ο οποιος σημερα ειναι λιγο καλυτερα, γνωρισαμε μια
κυρια απ'το Trinidad & Tobago, εναν νεαρο απο Αυστραλια και αποκτησαμε ασυρματο ιντερνετ στο δωματιο :)

______________________________________

                                                                                                  

The day-before-yesterday (Wednesday, August 24th) was packed with action and utterly exhausting. Several trips outside the clinic for a whole bunch of examinations, diagnostic tests and evaluations. The good news are that this is all pretty much behind me now and I am gently easing into therapy routine.   

The alarm clock  went off at 8am, which was rather rough on me. Indian time may only be 2 and a half hours ahead of Greek time, but considering I used to go to sleep in Greece 'round about the time I wake up here, it is no wonder I feel jet-lagged. I turned in a urine sample and a blood sample was drawn for lab work and then I was off to a diagnostic centre for an ECG, EECG and abdominal ultrasound, brain MRI, spine MRI, chest x-ray and abdominal x-ray (the grand total cost of which amounted to approximately 230 euro!!). Then it was back to the clinic for lunch and stem-cell injections  (administered twice daily in my upper arm) and then off again, to yet another diagnostic practice for a neurological evaluation, an EMG and SSEP (these cost 100 euro!).

I won't whine although I did get very tired, because EVERYWHERE I went and ALL the testing I underwent (even the loathsome EMG with its mammoth needle) everyone was wonderful and helped feel cared for and comfortable. I will never forget (and I assume neither will a certain other party present) the sobs of pain that wailed out of me during my last EMG in Athens 2 years ago, where the "adorable" moustached doctor kept telling me off for not being able to "relax, so we can get this over with, ma'am". 

After this it was back to the clinic once more, for dinner and and two IV shots of antibiotics. 

The fourth day (yesterday) was much easier. I underwent my first scheduled procedure. No food or water for an hour prior to it and 2 hours lying supine, perfectly still, after it. Although the injection was administered at the base of the spine (hence "caudal") It wasn't all that painful. The placing of a IV cannula (for the administering of antibiotics twice daily) just above my left wrist yesterday, was actually more uncomfortable.    
Today (day 5) besides the usual injections (IM & IV) I got my first 30-minute Physiotherapy session and Occupational Therapy session. This is will be my initial daily schedule and will later increase, according to how well I'm doing. 
In other news, I have a light spastic cough since yesterday which it is already improving, we met a lady from Trinidad & Tobago, a young man from Australia and we acquired a wireless router in our very room :) 

    

India Trip – Days 1 & 2

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH *

Χτες κατά τις 08:30 (τοπική ώρα Νέου Δελχί) η φίλη μου η Εύα κι εγώ φτάσαμε επιτέλους στην Ινδία για την δίμηνη παραμονή μου και θεραπεία στην κλινική NuTech Mediworld.

Μετά από ένα πολύωρο αλλά αρκούντως διασκεδαστικό ταξίδι (απολαύστε την περιγραφή δια πληκτρολογίου Εύας εδώ), η πρώτη μέρα αφιερώθηκε στην ξεκούραση και τον ύπνο, την γνωριμία με την Δρ.Shroff, τους άλλους γιατρούς της ομάδας και το προσωπικό της κλινικής, την συμπλήρωση και υπογραφή εγγράφων, την εγκατάσταση στο μικρό αλλά άνετο και χαριτωμένο δωμάτιο και μια νοστιμότατη πρώτη επαφή με την Ινδική κουζίνα! Επίσης, είχα μια σύντομη συνάντηση με έναν νεαρό γιατρό που ειδικεύεται αυτό το διάστημα σχετικά με την Νόσο Lyme καθώς και μία πρώτη δοκιμαστική δόση βλαστοκυττάρων, με ενδομυϊκή ένεση στο μπράτσο. Η πίεσή μου, η θερμοκρασία μου, και τα επίπεδα οξυγόνου ελέγχθηκαν ήδη τρεις φορές την πρώτη μέρα!!!

Σήμερα ήταν μέρα αξιολόγησης και εξετάσεων. Μετά το πρωινό πήγαμε κάτω για αξιολόγηση φυσικοθεραπείας. Η αίθουσα ήταν παγωμένη αλλά ο φυσικοθεραπευτής μου ήταν φωτιά, κι έτσι ισορρόπησε η κατάσταση! (lol) Στην συνέχεια πήγαμε για να μου γίνει αξιολόγηση εργασιοθεαρπείας, στο υπόγειο πάντα. Θα υποβάλλομαι σε πολλαπλές συνεδρίες φυσικοθεραπείας και εργασιοθεραπείας σε καθημερινή βάση.

Αργότερα, μετά το μεσημεριανό, πήγαμε σε άλλο νοσοκομείο (Fortis Hospital) για SPECT scan. Η διαδρομή κράτησε 35-40 λεπτά, κυρίως λόγω της κίνησης και της καταρρακτώδους βροχής. Μαντέψτε πόσο κοστίζει εδώ αυτή η εξέταση, που στις ΗΠΑ τιμάται $3,000 --- Ε λοιπόν χρεώνεται 12.100 Ρουπίες, δηλαδή περίπου $265 ή  €184!!! Καλό;;

Τέλος, σήμερα δέχτηκα ακόμα 2 ενδομυϊκές ενέσεις βλαστοκυττάρων και μία ακόμα δόση απ το στόμα και στη συνέχεις μια ακόμα –μακροσκελέστερη- συνέντευξη με τον ειδικευόμενο στην Νόσο Λάιμ γιατρό.    

Είμαι πάρα πολύ κουρασμένη αλλά και χαρούμενη. Η κλινική είναι ακόμα καλύτερη απ ότι περίμενα, όλοι είναι καλοσυνάτοι και εγκάρδιοι αλλά και απόλυτα επαγγελματίες, άριστα οργανωμένοι και εξυπηρετικοί. Ως εδώ οι εντυπώσεις μου σχετικά με την κλινική είναι οι καλύτερες και ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι. Θα προσπαθήσω να κρατήσω τακτικό ημερολόγιο εδώ. Για πιο περίτεχνη προσέγγιση (Σχολή στον χώρο του δημιουργικού ντοκιμαντέρ) επισκεφτείτε το  μπλογκ της Εύας  :D

Namaste Ινδία! Το “ταξίδι” ξεκίνησε.         

______________________________________

Yesterday around 8:30am (N.Delhi local time) my friend Eva and I, finally arrived in India for my 2month treatment at NuTech Mediworld clinic.

After a long but rather amusing trip (if you read Greek enjoy Eva’s description here), day 1 was mostly for rest, sleep, introduction with Dr.Shroff, the other doctors and staff, filling and signing paperwork, settling in the cozy-comfy room and eating some great food! Also some small consultation with a doctor specializing in Lyme and a test dose of stem-cells shot intramuscular inτο my upper arm. My blood pressure, temperature, oxygen, already checked 3 times during the first day!!!

Today it was assessment and test day. After breakfast, we went downstairs for physical therapy assessment. The PT room was freezing but my physiotherapist was extremely hot, so there was a balance!! (lol) Then off to occupational therapy assessment, still downstairs. I will be having PT and OT twice a day, every day.

Later on, after lunch we headed to another hospital (Fortis Hospital) for a SPECT scan. It was about a 35-40 minutes drive because of traffic plus heavy rain. Too much rain in fact!! Now guess how much the -$3,000 in the USA- SPECT costs here… Well, INR 12,100 which is about $265 and EUR 184!!! Not bad at all.

However, today I had 2 shots of stem cells intramuscularly and one orally. Let them babies come in and start some Georgia-healing! Also I had a long consultation with the Lyme specialist.   

I’m extremely tired but happily anxious too. This place is better than expected, everyone is nice and warm, also very professional, organized and helpful. So far my impressions for the Clinic are exceptional, I hope this continues. I will try to keep a daily journal here. For a more elaborate (aka creative documentary approach) also visit Eva’s blog :D

Namaste India! The “journey” has begun.