India Trip - Sunday's Thoughts

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH *

Τελευταία Κυριακή στην Ινδία και τα συναισθήματα ανάμικτα. Πολυ ανάμικτα. Έχω μπερδευτεί. Ναι θέλω να γυρίσω στο σπίτι μου, να βρεθώ με τους αγαπημένους μου ανθρώπους, το σκυλάκι μου, να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου και να φάω τα φαγητά που μου αρέσουν. Μου μου και πάλι μου. Εδώ δεν τα έχω όλα αυτά τα "μου". Έχω απλα τον Eαυτό Μου να παλεύει και να προσπαθεί να ξεφορτωθεί αυτή την παλιοαρρωστια. Και μόνο αυτο με ενδιαφέρει πραγματικά τα τελευταία χρόνια. Μονο όμως. Και εδώ νιώθω ότι κάτι συμβαίνει επιτέλους και ότι δεν παλεύω άδικα. Οπότε γυρνοντας σπιτι νιώθω σαν να "κλεβω", σαν να αφήνω κάτι στη μέση. Σα να κάνω "κοπάνα" απ´το σχολείο. Βέβαια το χρειάζομαι το διάλειμμα και το δικαιούμαι. Αλλα θα μου λείψει αυτο το καθημερινό "ξεπατωμα", η σύγκρουση με τις αντοχές και τα όρια μου. Σε όλα τα επίπεδα. Καθώς όπως ξέρουμε, τα πράγματα ποτέ δεν είναι όπως φαίνονται απο την απ´εξω κι απο απόσταση. Ανάμικτα συναισθήματα, μωρε καλα έγραψα στην αρχή. Το μόνο σίγουρο συναίσθημα που έχω είναι η ανυπομονησία να αγκαλιασω την οικογένεια μου και κάποιους φίλους, αλλα και να πνιξω στα φιλια τον σκύλο μου τον Πεπε! Κατα τα αλλα, μιας και οι βελτιώσεις μου ήταν σημαντικές και πολυ ενθαρρυντικές, στην Ινδία θα ξαναρθω μάλλον. Ίσως σύντομα μάλιστα αν τα καταφέρω. Οπότε δεν στεναχωριεμαι. Phir milenge oπως λένε λοιπόν εδω. Ή αλλιώς see you!!

Χμμμ σαν να τα ξεμπερδεψα λιγάκι τελικά ε; India Gate (photo taken with my iPhone)

Last Sunday in India and I have mixed feelings. Very mixed feelings. I’m confused. Yes on the one hand I want to go home, to be with my loved ones, my dog, to sleep in my bed and to eat the food I like. My my and my again. I don’t have all these “my’s” here. I just have Myself fighting and trying to get rid of this stupid disease. This is all that I have really cared about over the past years. The only thing! Here I feel that something is finally happening and that my struggle isn’t in vain. So by returning home I feel as if I’m “cheating”, as if I’m leaving something unfinished, as if I’m playing truant from school. Of course I do need the break and I deserve it, but I’m going to miss the daily “torture”, the clashes with my endurance and my limits, on all levels because as we know nothing is as it seems when you see it as an outsider and from a distance. Mixed feelings!!!…as I rightly said at the beginning. The only feeling I am sure of is that I can’t wait to hug my family and some friends and also to smother my dog Pepe with kisses! Otherwise seeing that the improvements to my health were both important and very encouraging l'll probably come back to India, and very soon if I can manage to. So I’m not upset. “Phir milenge” as they say here or in other words…See you!!!
Hmmmmm I think I’m slightly less confused now, right?

India Trip - Days 35-46 Update

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH VERSION *

2 εβδομαδες έμειναν! Απιστευτο το ποσο γρηγορα περασε ο καιρος. Απιστευτο επισης το ποσα εγιναν μεσα σε λιγοτερο απο 2 μηνες. Και οχι, δεν εννοω οτι εγινε κανα θαυμα, ουτε οτι θα με δειτε να τρεχω ουρλιαζοντας στο Ελ.Βενιζελος, με τις βαλιτσες παραμασχαλα...Σιγουρα δεν πρασινισα και δεν μοιαζω με τον Χαλκ (ακομα. ευτυχως.) :)

Εννοω οτι ενω μεχρι πριν 2 μηνες η ζωη μου ηταν ενα δωματιο -αντε 3 οκ- και οι προοπτικες κανονικης ζωης μηδαμινες, οχι μονο ταξιδεψα μεχρι την Ινδια, γνωρισα υπεροχους ανθρωπους, ειδα νεα και ομορφα μερη, αλλα και απεκτησα προοπτικες και ελπιδα για κανονικη ζωη ξανα. Εξω απ'το σπιτι. Επιτελους.

Καποιοι εξακολουθειτε και μου στελνετε λινκς για το ποσο "απατη" ειναι η κλινικη οπου βρισκομαι. Ειλικρινα βαρεθηκα! Ποσο ακυρη πραξη, ακομα κι αν γινεται για να "προστατευτω", ιδιαιτερα απ'τη στιγμη που ειμαι ηδη εδω. Πραγματικα ΔΕΝ με ενδιαφερει που η Δρ.Σροφ δεν δημοσιευει, με ενδιαφερουν οι ασθενεις που εχω γνωρισει που ερχονται για 3η ή 4η φορα γιατι εχουν δει σημαντικα αποτελεσματα. Με ενδιαφερει που γινεται σκληρη και σωστη δουλεια. Με ενδιαφερει που για πρωτη φορα βλεπω το σωμα μου να ανταποκρινεται σε καποια θεραπεια, να δυναμωνει, να ισορροπει καλυτερα. Ναι και μιλαω καλυτερα. Α και αρχισαν να κινουνται οι αντιχειρες παλι. Και οπως εχω ξαναγραψει, ειναι μακρυς ο δρομος, θελει πολυ χρονο, αλλα για την ωρα δεν εχω αλλη επιλογη. Και επιτελους, ο χρονος θα δειξει, αφηστε τον να τρεξει...Μετα θα τρεξω εγω. Αν οχι, ελατε να μου πειτε "στα λεγα εγω"!

Σας φιλω για τωρα. 

Qutub Minar, N.Delhi (taken with my iPhone)

   

Only two weeks left! It’s unbelievable how fast time the time past. What is also unbelievable, is how much has happened in less than two months, and no, I don’t mean there was a miracle, nor that you’ll see me running and whooping with my suitcases clutched under my arms at the airport on my return... I definitely haven’t turned green and I don’t look like the Hulk (not yet anyway). I mean that my life up to couple of months revolved around a room-or ok maybe 3- and I had no prospects for a normal life, and now not only have I traveled to India, met new wonderful people, seen new and beautiful places, but I’ve also found hope and prospects for a normal life again. Outside those four walls. At last!
Some people still insist on sending me links on what a “fraud” the clinic that I’m being treated at is. I’m honestly fed up! It’s such a futile exercise even if it is being done to “protect” me, and especially considering that I’m already here. I really DON’T care why Dr Shroff has not done any publications. What I care about are the patients who I have met, who have been back 3 or 4 times because they have seen significant results. I care that the treatment here is done properly and professionally. I care because it’s the first time that I have seen my body responding to some form of treatment, which strengthens it and help it improve its balance. Yes and I’m even able to speak better…..oh and I’ve started moving my thumbs again.
As I’ve said and written before, the road ahead is long and it’s going to take a long time, but for now I don’t have much choice. In the end time will tell, so let it “run” and then I’ll also run and if ultimately I don’t, then you can say “I told you so!”

India Trip - Days 23-34 Gautham City, Mall and more

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH VERSION *

Ποτε δεν μου αρεσαν οι στοχοι. Ιδιαιτερα οι μακροπροθεσμοι. Δεν ημουν ποτε το μεθοδικο ατομο που εβλεπε εναν "στοχο" και με υπολογισμους προσπαθουσε να δει πως/ποτε θα τον φτασει. Ως φυση πολυ ανυπομονη, συχνα τα παρατουσα, ιδιαιτερα οταν δεν επροκειτο για κατι σημαντικο, οποτε υπηρχε η πολυτελεια και αυτης της επιλογης. Παρολ'αυτα, περιεργως, σχεδον παντα τα καταφερνα. Χωρις υπολογισμους. Απλα εβαζα τα δυνατα μου και η μια μικρη "νικη" με κινητοποιουσε, μου εδινε δυναμη, συνεχιζα για την επομενη μικρη "νικη" και χωρις να το καταλαβω εφτανα σ'αυτο που ολοι λεγανε "στοχο".


Οσοι με ζουνε απο κοντα τα τελευταια χρονια, ξερουν καλα τι ζηταω τοσο καιρο απο τους δεκαδες γιατρους και τις διαφορες θεραπειες που εχω δοκιμασει. Κατι που μεχρι τωρα δεν ειχε συμβει... Μια μονο μικρη "νικη", ενα θετικο σημαδι που θα μου δωσει δυναμη να συνεχισω. Γνωριζω οτι στην κατασταση μου η οποια βελτιωση (αν ερθει), θα ερθει πολυ σταδιακα και ισως εκνευριστικα αργα. Εξαλλου δεν αρρωστησα απ'τη μια μερα στην αλλη. Θα ηταν παραλογο να περιμενω να γινω καλα μεσα σε λιγες εβδομαδες. Ομως δεν εχω την πολυτελεια να τα παρατησω. Με τιποτα. Ειδικα τωρα που επιτελους, για πρωτη φορα στα 4 χρονια της ασθενειας, βλεπω θετικα σημαδια!! Μικρουλια αλλα σημαντικα γιατι μου δειχνουν οτι βρισκομαι στο σωστο δρομο. Και δεν τα βλεπω μονο εγω, τα βλεπουν ολοι γυρω μου και χαμογελουν. Και χαμογελω κι εγω, συγκρατημενα μεσα μου-διαχυτα απ'εξω μου ως γνωστος "χάχας" που ειμαι (να θυμηθω να το κοιταξω αυτο καποια στιγμη ε?!) και χαιρομαι διπλά που αποφασισα αυτο το ταξιδι. 


Μενει αλλος ενας μηνας λοιπον, εδω στο -αγαπημενο πλεον- Nεο Δελχι! Οχι οτι εχω δει και πολλα πραγματα, αλλα οι ανθρωποι και η ενεργεια αυτου του τοπου μ'εχουν πραγματικα καταγοητευσει. Πριν μια εβδομαδα μεταφερθηκαμε στο αλλο κτιριο της κλινικης, το Gautam Nagar (που οι εδω το αποκαλουν χαριτολογωντας Gautham City), για την πρωτη μου "μεγαλη" procedure. Η παραμονή στο άλλο κτίριο πήγε καλα σε γενικές γραμμές, αλλα ευτυχώς ήταν μόνο 2 μέρες και πέρασαν γρήγορα. Το "ευτυχώς" το λέω γιατί το κτίριο ήταν παλιό, οπότε είχε διάφορα μικροπροβλήματα όπως πχ το μπάνιο, το θορυβωδες αιρκοντισιον  και γενικώς ήταν κάπως υποβαθμισμένα, αλλα παρόλα αυτά όλα πήγαν καλα! Μου βάλανε ένα μικρό καθετηρακι στην σπονδυλική στήλη, έτσι για 2 μέρες "βομβαρδιστηκα" με εκατομμύρια βλαστοκυτταρα!! Στην αρχή φοβήθηκα γιατί η τριτη (απο τις 8 προγραμματισμένες για το 2ημερο) εγχυση ποναγε παρα πολυ, αλλα αμέσως θορυβηθηκαν οι γιατροί, διορθωσαν κάποια πραγματάκια και μετα όλα ηταν ενταξει. Είναι φοβερό το πόσο με προσέχουν και πόσο ανησυχούν μην πονεσω, είναι συγκινητικοί!   


Αφου συνηλθα απ'το 2ημερο στου Μπατμαν, την προηγουμενη Κυριακη βγηκαμε με την Ευα για βολτα και φαγητο στο Citiwalk Mall. Σοκ και δεος! Δεν εχω παει σε λιγα εμπορικα κεντρα στη ζωη μου, σε Ευρωπη και Αμερικη, αλλα εδω μιλαμε για ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ mall, με ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ μαγαζια και ΑΜΕΤΡΗΤΟ κοσμο. Τιποτα δεν θυμιζε Ινδια βεβαια, αλλα περασαμε ομορφα και ξεφυγαμε λιγο απ'τη ρουτινα της κλινικης. Η αποθεωση της παγκοσμιοποιησης (ή του σουρρεαλισμου) δε, μας βρηκε μεσα στο Ινδικο εμπορικο, σε Ιταλικο εστιατοριο, οπου επαιζε Ελληνικη μουσικη. Επρεπε να βλεπατε τα απορημενα και εκπληκτα βλεμματα μας, ακομα θα γελαγατε!


_____________________________________________________________



I've never liker targets! Especially long term targets. I have never been a methodical person who would set a "target" and then by doing various calculations would try to figure out how/when to reach it. Being impatient by nature, I'd often give up especially when it wasn't something important and I had the luxury of that option. Nevertheless, I always managed strangely enough. Without planning! I just did my best and each small "victory" motivated me, gave me strength and so I'd move to the next small  "victory" and before I knew it I'd reached what others would call a "target".


Those close to me over the past few years know exactly what I've been asking of the hundreds of doctors and from the various treatments I've tried. Something that hadn't happened until now... A single small "victory", a positive sign that would give me the strength to carry on. I am fully aware of my condition and that any improvement (if any) will be gradual perhaps nerve-rackingly slow. Anyway I didn't get sick overnight so it would be illogical to expect to get well within a few weeks, but I don't have the luxury of the option to give up. In no way! Especially now that finally, for the first time in my 4 years of illness, do I see positive signs!!!! Little ones, yet important because they indicate that I'm on the right path. And the wonderful thing is that I'm not the only one who has noticed them; everyone around me sees them and smiles. So I smile too, modestly to myself, -pervasively to everyone else, being the "joker" that I am (I must remember to have that seen to sometime. Right?!) and I'm twice as happy that I decided to undertake this journey.


So I have one more month left, here in my now beloved-New Delhi! Not that I've seen much but the people and the energy of this place has really enchanted me. A week ago we moved to a different clinic building in Gautam Nagar (which those here jokingly refer to as "Gautham City") for my first major procedure. Our stay in the other building was relatively fine; luckily it was only for two nights and the time passed quickly. I say "luckily" because the building was old and thus had different little problems like for example the bathroom, the noisy air-conditioner and its general disrepair but other than that things went well. They inserted a small catheter into my spine, and so for two days I was "bombarded" with millions of stem cells!! I got a fright at the beginning because during the third of the 8 programmed injections for the two days, I experienced incredible pain, but the doctors were immediately alerted, and they made some minor corrections which made everything okay again. It's amazing how well they take care of me and how much they worry about me feeling pain, it is truly moving!


Having recovered from my "Batman" weekend, Eva and I went for an outing and something to eat at the Citiwalk Mall last Sunday. Shock and awe!!! I've been to many shopping centres in my life, both in Europe and in the States, but we're talking about a GIGANTIC mall here, with an unbelievable amount of shops and countless people. None of it reminded you of India of course but we had a great time and escaped from the drudgery and the routine of the clinic for a while.  The epitome of globalisation (or surrealism) had us located in an Indian shopping centre, sitting at an Italian restaurant which was playing Greek music! If you'd seen our bewildered and amazed expressions, you'd still be laughing!

Η Ευα :)

Ο "χαχας"

India Trip - Days 7-22 Ρουτίνα

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH VERSION  *

Εχω να γραψω 2 εβδομαδες! Μερικοι ανησυχειτε και με ρωτατε τι συμβαινει. Ε λοιπον συμβαινουν πολλα, παρα πολλα και ακριβως αυτος ειναι και ο λογος που δεν γραφω :)
Περιμενα οτι θα ηταν κουραστικο το προγραμμα εδω -εξαλλου γιαυτο ηρθα, οχι για σπα- αλλα το σωμα μου προφανως σοκαριστηκε, αφου απ'την απολυτη αδρανεια περασε στη φουλ δραση, με φαρμακα, βλαστοκυτταρα, κινηση. Κι αυτο ειναι καλο!
Ευτυχως η καλη εντυπωση που σχηματισα τις πρωτες μερες συνεχιζεται, μαλιστα καλυτερευει οσο συνηθιζω την καθημερινη ρουτινα. Επισης, με διάφορα που προκυπτουν οπως πχ ενας επιμονος βηχας, ή το γεγονος των πολυ λεπτων (σχεδον αορατων) φλεβων μου, βλεπω ξανα ποσο αψογοι επαγγελματιες αλλα και ευγενικοι, ευαισθητοι ανθρωποι ειναι. Το ποσο σεβονται τον ασθενη και ανησυχουν μην τυχον τον πονεσουν ή ταλαιπωρησουν ειναι συγκινητικο.
Ρουτινα λοιπον με: πρωινο ξυπνημα γυρω στις 8-8μιση, αυγα ομελετα για μπρεκφαστ, επελαση νοσοκομων-γιατρων-καθαριστων-ξανα και ξανα κλπ, φαρμακα, πρωινη δοση βλαστοκυτταρα με ενεσουλα στο μπρατσακι, πρωτη φυσικοθεραπεια με τον Rijul στις 11, καπακι εργοθεραπεια με την Harsha στις 12παρα τεταρτο, βουρ για μεσημεριανο στο δωματιο, απογευματινη δοση βλαστοκυτταρα στο μπρατσακι/σουρωτηρι, δευτερη  φυσικοθεραπεια με τον Rijul στις 2και τεταρτο, ε και γυρω στις 3 τελειωνει ο "αγωνας δρομου". Συνηθως πεφτω πτωμα για κανα 2ωρο υπνο, ξυπναω για φαγητο βραδυνο, φαρμακα, λιγη τιβι, εξασκηση σε διαφορα που ζητανε η Harsha και ο Rijul, μπανιο και ξανα νανι! Οταν υπαρχει procedure (1 την εβδομαδα) αλλαζει καπως το προγραμμα. Τις Κυριακες επισης. Οπως χθες, που ηταν μια ησυχη και (επιτελους) ηλιολουστη Κυριακη και βγηκαμε με την Ευα την πρωτη μας βολτα εδω στα περιξ! Φαγαμε και κουλφι, ειδαμε και ιερη αγελαδα. Αμε!


__________________________________________



I haven’t written in two weeks! Some of you are worried and have been asking me what has happened. Well… A lot of things have happened, an incredible amount!… which is exactly why I haven’t been writing.  I was expecting the programme here to be tiring-after all that’s what I came here for, it wasn’t to relax, but my body obviously got a shock, having being jolted from its up till now state of total relaxation to one of full action, with medications, stem-cell treatments, movement. And this is good! 
Luckily the good impression I formed during the first days continues, and in fact even improves as I get used to the daily routine. Also with the different things that have come up during the course of the treatment i.e. an intense cough, the fact that I have extremely fine (almost invisible) veins, it once again becomes apparent to me what perfect professionals they are here, as well as being good mannered, sensitive people. How much they respect the patients and their concern about not inadvertently hurting or stressing them is moving.
So routine it is with: wake-up time at 8-8 thirty, an omelette for breakfast, a barrage of nurses-doctors-cleaners-over and over etc., medication, morning dose of stem-cells with a little “prick” in my arm, morning physiotherapy with Rijul at 11 followed immediately by occupational therapy with Harsha at 11.45,  zoom to my room for lunch, afternoon dose of stem-cells in my arm/sieve, second round of physiotherapy with Rijul at 2.15 and my “marathon” ends at about 3.00 .I then usually pass out, dead to the world, for a 2 hour nap, wake up for supper, medications, a little TV, do the various exercises that Harsha and Rijul have given me, bath and then beddy bye time again! When there is a procedure (1 per week) the programme changes slightly as it does on Sundays. Take yesterday for example which was a quiet and (at last) sunny Sunday, Eva and I went out on our first excursion around the area! We ate koulfi and even saw a sacred cow. Oh Yes! 

Θεα απ'το δωματιο

  

India Trip – Day 6

* SCROLL  DOWN  FOR  ENGLISH *

Σημερα Σαββατο ολα πιο ηρεμα εδω στην κλινικη NuTech Mediworld. Eκανα το 2ο procedure, αυτη τη φορα στις μασχαλες! Οι φοβοι που ειχα μην πονεσω λογω "ευαισθητου" καπως σημειου για βελονα, και να μη λιωσω στα γελια λογω γαργαλητου, ευτυχως δεν επαληθευτηκαν :) Ολα πηγαν καλα, οποτε η υπολοιπη μερα κυλησε χαλαρα με πολυ υπνο στο καινουριο (επιτελους πιο μαλακο) επιστρωμα που εβαλαν στο κρεβατι μου. Διαβασε εδω και το blog της Ευας για να γνωρισεις το αγαπημενο μας προσωπικο της κλινικης και να μαθεις τα lifestyle news ;))

शुभरात्रि Καληνυχτα!


______________________________________

Today everything was toned down here at NuTech Mediworld. I had my second procedure, in my armpits this time! My fears of either pain (considering the spot's sensitivity) or uncontrollable laughter (yes, I'm ticklish!) were fortunately not averred:) All went well, so the rest of the day was given over to R&R and some much needed sleep on my new (and blissfully softer) mattress. 

This is where you can read up on Eva's blog and get introduced to all the wonderful people at the clinic and brought up to speed on all the lifestyle news ;))

India Trip – Days 3, 4, 5

                                                                                                  * SCROLL DOWN FOR ENGLISH *

Η προχθεσινη μερα ηταν πολύ γεματη και κουραστικη. Πολλες εξετασεις και μετακινησεις εκτος κλινικης. Oμως το καλο είναι ότι ξεμπερδεψα μ’αυτες και τωρα σιγα σιγα μπαινω στη ρουτινα της θεραπειας.

Το ξυπνημα ηταν λιγο αγριο στις 8 το πρωι. Μπορει η διαφορα ωρας να είναι μονο 2μιση ωρες (μπροστα), αλλα όταν στην Ελλαδα κοιμομουν την ωρα που εδώ ξυπναω, το τζετ-λαγκ δικαιολογειται. Αιμα & ουρα για εξετασεις και μετα εκτος κλινικης σε διαγνωστικο κεντρο για ΕΚΓ, υπερηχογραφημα καρδιας και κοιλιακης χωρας, μαγνητικη εγκεφαλου, μαγνητικη σπονδυλικης στηλης και ακτινογραφιες (ΟΛΑ αυτά συνολικα κοστισαν περιπου 230 ευρω!!) Επιστροφη στην κλινικη για μεσημεριανο και ενεσουλες με βλαστοκυτταρα (οι οποιες γινονται 2 φορες την ημερα στο μπρατσο) και αναχωρηση για αλλο διαγνωστικο κεντρο για νευρολογικη αξιολογηση, ηλεκτρομυογραφημα και SSEP (100 ευρω εδω!).

Δε θα γκρινιαξω αν και πολυ κουράστηκα, γιατι ΟΠΟΥ πηγα και Ο,ΤΙ εκανα (ακομα και το μισητο μου ηλεκτρομυογραφημα με τις βελοναρες), ολοι ηταν αψογοι και με βοηθουσαν να νιωθω καλα και ανετα.  Δεν θα ξεχασω ποτε (ουτε και καποιος αλλος πιστευω...) το κλαμα με λυγμους απ΄τον πονο,  που ειχα ριξει στο τελευταιο ηλεκτρομυογραφημα στην Αθηνα 2 χρονια πριν, οπου ο "γλυκος" μουστακαλης γιατρος μου φωναζε και με μαλωνε που δεν χαλαρωνα για "να τελειωνουμε κυρια μου".

Πισω στην κλινικη για βραδυνο φαγητο και 2 αντιβιωσεις ενδοφλεβιως. 

Η 4η μερα (χθες) ηταν σαφως ευκολοτερη. Εκανα την πρωτη μου προγραμματισμενη procedure (ετσι λενε εδω τις πιο "δυσκολες" εγχυσεις βλαστοκυτταρων, που γινονται στο χειρουργειο της κλινικης). Oυτε νερο ουτε φαγητο 1 ωρα πριν και 2 ωρες ταβλα στο κρεβατι μετα. Αν και σε δυσκολο σημειο στη βαση της σπονδυλικης στηλης (ουριτσα), δεν θα ελεγα οτι πονεσα ιδιαιτερα. Πιο πολυ νομιζω πονεσε η τοποθετηση καθετηρακιου (πεταλουδα?) στο πανω μερος του χεριου που εγινε επισης χθες, για τη χορηγηση των ενδοφλεβιων αντιβιωσεων που θα γινεται πρωι και βραδυ καθημερινα (μεχρι νεοτερας διαταγης).    
Σημερα (ημερα 5) εκτος απ'τα γνωστα ενεσακια στο μπρατσο και τις αντιβιωσεις, εκανα για πρωτη φορα φυσικοθεραπεια για μιση ωρα και εργοθεραπεια για αλλη μιση. Τελικα τωρα στην αρχη αυτο θα ειναι το προγραμμα και μετα θα αυξηθει η ωρα αναλογα πως παω.
Σε αλλα νεα, εχω ενα σπαστικο βηχα απο χθες ο οποιος σημερα ειναι λιγο καλυτερα, γνωρισαμε μια
κυρια απ'το Trinidad & Tobago, εναν νεαρο απο Αυστραλια και αποκτησαμε ασυρματο ιντερνετ στο δωματιο :)

______________________________________

                                                                                                  

The day-before-yesterday (Wednesday, August 24th) was packed with action and utterly exhausting. Several trips outside the clinic for a whole bunch of examinations, diagnostic tests and evaluations. The good news are that this is all pretty much behind me now and I am gently easing into therapy routine.   

The alarm clock  went off at 8am, which was rather rough on me. Indian time may only be 2 and a half hours ahead of Greek time, but considering I used to go to sleep in Greece 'round about the time I wake up here, it is no wonder I feel jet-lagged. I turned in a urine sample and a blood sample was drawn for lab work and then I was off to a diagnostic centre for an ECG, EECG and abdominal ultrasound, brain MRI, spine MRI, chest x-ray and abdominal x-ray (the grand total cost of which amounted to approximately 230 euro!!). Then it was back to the clinic for lunch and stem-cell injections  (administered twice daily in my upper arm) and then off again, to yet another diagnostic practice for a neurological evaluation, an EMG and SSEP (these cost 100 euro!).

I won't whine although I did get very tired, because EVERYWHERE I went and ALL the testing I underwent (even the loathsome EMG with its mammoth needle) everyone was wonderful and helped feel cared for and comfortable. I will never forget (and I assume neither will a certain other party present) the sobs of pain that wailed out of me during my last EMG in Athens 2 years ago, where the "adorable" moustached doctor kept telling me off for not being able to "relax, so we can get this over with, ma'am". 

After this it was back to the clinic once more, for dinner and and two IV shots of antibiotics. 

The fourth day (yesterday) was much easier. I underwent my first scheduled procedure. No food or water for an hour prior to it and 2 hours lying supine, perfectly still, after it. Although the injection was administered at the base of the spine (hence "caudal") It wasn't all that painful. The placing of a IV cannula (for the administering of antibiotics twice daily) just above my left wrist yesterday, was actually more uncomfortable.    
Today (day 5) besides the usual injections (IM & IV) I got my first 30-minute Physiotherapy session and Occupational Therapy session. This is will be my initial daily schedule and will later increase, according to how well I'm doing. 
In other news, I have a light spastic cough since yesterday which it is already improving, we met a lady from Trinidad & Tobago, a young man from Australia and we acquired a wireless router in our very room :) 

    

India Trip – Days 1 & 2

* SCROLL DOWN FOR ENGLISH *

Χτες κατά τις 08:30 (τοπική ώρα Νέου Δελχί) η φίλη μου η Εύα κι εγώ φτάσαμε επιτέλους στην Ινδία για την δίμηνη παραμονή μου και θεραπεία στην κλινική NuTech Mediworld.

Μετά από ένα πολύωρο αλλά αρκούντως διασκεδαστικό ταξίδι (απολαύστε την περιγραφή δια πληκτρολογίου Εύας εδώ), η πρώτη μέρα αφιερώθηκε στην ξεκούραση και τον ύπνο, την γνωριμία με την Δρ.Shroff, τους άλλους γιατρούς της ομάδας και το προσωπικό της κλινικής, την συμπλήρωση και υπογραφή εγγράφων, την εγκατάσταση στο μικρό αλλά άνετο και χαριτωμένο δωμάτιο και μια νοστιμότατη πρώτη επαφή με την Ινδική κουζίνα! Επίσης, είχα μια σύντομη συνάντηση με έναν νεαρό γιατρό που ειδικεύεται αυτό το διάστημα σχετικά με την Νόσο Lyme καθώς και μία πρώτη δοκιμαστική δόση βλαστοκυττάρων, με ενδομυϊκή ένεση στο μπράτσο. Η πίεσή μου, η θερμοκρασία μου, και τα επίπεδα οξυγόνου ελέγχθηκαν ήδη τρεις φορές την πρώτη μέρα!!!

Σήμερα ήταν μέρα αξιολόγησης και εξετάσεων. Μετά το πρωινό πήγαμε κάτω για αξιολόγηση φυσικοθεραπείας. Η αίθουσα ήταν παγωμένη αλλά ο φυσικοθεραπευτής μου ήταν φωτιά, κι έτσι ισορρόπησε η κατάσταση! (lol) Στην συνέχεια πήγαμε για να μου γίνει αξιολόγηση εργασιοθεαρπείας, στο υπόγειο πάντα. Θα υποβάλλομαι σε πολλαπλές συνεδρίες φυσικοθεραπείας και εργασιοθεραπείας σε καθημερινή βάση.

Αργότερα, μετά το μεσημεριανό, πήγαμε σε άλλο νοσοκομείο (Fortis Hospital) για SPECT scan. Η διαδρομή κράτησε 35-40 λεπτά, κυρίως λόγω της κίνησης και της καταρρακτώδους βροχής. Μαντέψτε πόσο κοστίζει εδώ αυτή η εξέταση, που στις ΗΠΑ τιμάται $3,000 --- Ε λοιπόν χρεώνεται 12.100 Ρουπίες, δηλαδή περίπου $265 ή  €184!!! Καλό;;

Τέλος, σήμερα δέχτηκα ακόμα 2 ενδομυϊκές ενέσεις βλαστοκυττάρων και μία ακόμα δόση απ το στόμα και στη συνέχεις μια ακόμα –μακροσκελέστερη- συνέντευξη με τον ειδικευόμενο στην Νόσο Λάιμ γιατρό.    

Είμαι πάρα πολύ κουρασμένη αλλά και χαρούμενη. Η κλινική είναι ακόμα καλύτερη απ ότι περίμενα, όλοι είναι καλοσυνάτοι και εγκάρδιοι αλλά και απόλυτα επαγγελματίες, άριστα οργανωμένοι και εξυπηρετικοί. Ως εδώ οι εντυπώσεις μου σχετικά με την κλινική είναι οι καλύτερες και ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι. Θα προσπαθήσω να κρατήσω τακτικό ημερολόγιο εδώ. Για πιο περίτεχνη προσέγγιση (Σχολή στον χώρο του δημιουργικού ντοκιμαντέρ) επισκεφτείτε το  μπλογκ της Εύας  :D

Namaste Ινδία! Το “ταξίδι” ξεκίνησε.         

______________________________________

Yesterday around 8:30am (N.Delhi local time) my friend Eva and I, finally arrived in India for my 2month treatment at NuTech Mediworld clinic.

After a long but rather amusing trip (if you read Greek enjoy Eva’s description here), day 1 was mostly for rest, sleep, introduction with Dr.Shroff, the other doctors and staff, filling and signing paperwork, settling in the cozy-comfy room and eating some great food! Also some small consultation with a doctor specializing in Lyme and a test dose of stem-cells shot intramuscular inτο my upper arm. My blood pressure, temperature, oxygen, already checked 3 times during the first day!!!

Today it was assessment and test day. After breakfast, we went downstairs for physical therapy assessment. The PT room was freezing but my physiotherapist was extremely hot, so there was a balance!! (lol) Then off to occupational therapy assessment, still downstairs. I will be having PT and OT twice a day, every day.

Later on, after lunch we headed to another hospital (Fortis Hospital) for a SPECT scan. It was about a 35-40 minutes drive because of traffic plus heavy rain. Too much rain in fact!! Now guess how much the -$3,000 in the USA- SPECT costs here… Well, INR 12,100 which is about $265 and EUR 184!!! Not bad at all.

However, today I had 2 shots of stem cells intramuscularly and one orally. Let them babies come in and start some Georgia-healing! Also I had a long consultation with the Lyme specialist.   

I’m extremely tired but happily anxious too. This place is better than expected, everyone is nice and warm, also very professional, organized and helpful. So far my impressions for the Clinic are exceptional, I hope this continues. I will try to keep a daily journal here. For a more elaborate (aka creative documentary approach) also visit Eva’s blog :D

Namaste India! The “journey” has begun.        

August - Καλό μήνα!

Μεχρι τωρα ο Αυγουστος ηταν ενας μηνας αδρανειας. Ολα κλεινουν, ολοι φευγουν για διακοπες (οταν δουλευα βεβαια εγω ηθελα να μενω Αθηνα τον Αυγουστο και να παιρνω αδεια Ιουλιο και Σεπτεμβριο - σπανια τα καταφερνα ομως). Μηνας γενικα χαλαρος, ηρεμος, ζεστος, καταλληλος για να "γεμισουν οι μπαταριες". 

Οχι ομως ΑΥΤΟΣ ο Αυγουστος.  Φετος ο δικος μου τελευταιος-μηνας-καλοκαιριου δεν ειναι χαλαρος. Πυρετωδεις ετοιμασιες για ενα μεγαλο, δυσκολο, επιπονο αλλα και αισιοδοξο ταξιδι στην Ινδια, που (ελπιζω να προλαβω) θα ξεκινησει στις 18 Αυγουστου. Αν εχουμε την απαιτουμενη βίζα δηλαδη, γιατι ολα τα αλλα εξαρτωνται μονο απο εμας. Η φιλη Ευα που δεχτηκε να ερθει μαζι, εχει αναλαβει και το τρεξιμο στην Πρεσβεια. Μη νομιζετε, δεν τα κανει ολα αυτα μονο απ'την καλη της την καρδια...Της εχω ταξει πολλα για οταν γινω καλα και πρωτα απ'ολα ταξιδακι στη Βραζιλια. Θα περασει ταλαιπωρια 2 μηνες μαζι μου στην κλινικη (σσσουτ μην ακουσει), αλλα θα της μιλαω για Βραζιλιανους, ονειρεμενα ταξιδια, παραλιες και ποτα, οποτε ελπιζω να με αντεξει! :))

Βουρρρ λοιπον για εμας, καλες διακοπες για εσας, κουραγιο για οσους ηδη γυρισατε ή δεν θα πατε, πανω απ'ολα αγαπη και χαμογελα για ολους μας.

thanks @misssoul_groove για την playlist ;)

Καλο μηνα!